เอิ่ม เอนทรี่นี้เนื้อหารุนแรง จริงๆนะ

 

 

ขอประกาศใครเกรียนปิดไปเลยยยยย

 

 

คำเตือน :เอนทรี่นี้มีเนื้อหารุนแรง ส่อเสียด ใส่ร้ายป้ายสี หยาบ

 

คายและไม่มีความบันยะบันยังในการใส่ไฟ!!!

 

 

ขอย้ำว่าจริงๆแล้วจินเป็นคนจริงใจ โกหก

 

 

เรื่องการพูดใส่ไฟนั้นเป็นจริงแต่คำพูดของบุคคลที่จะกล่าวอ้างอิงนั้นเป็นจริงทั้งหมดค่ะ!!!! 

 

 

ใครที่คิดว่าไร้สาระก็ปิด

 

 

แต่ใครที่คิดอยากจะรู้ประสบการณ์ความทรมานเป็นไงอ่านเลยค่ะ!!!

 

 

เตือนแล้วว่าเนื้อหาบางส่วนขอใช้คำพูดที่รุนแรง

 

 

และจินเปิดให้แสดงเม้นได้ทุกคน

 

 

แสดงความคิดเห็นมาเลยค่ะ

 

 

เรื่องมันเริ่มขึ้นเมื่อจินรู้จักคอสเพลย์...

 

 

เมื่อตอนม.1

 

 

ตอนแรกก็ไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษแต่ว่ามาเอะจังเข้ามาแนะนำและพูดถึง

 

 

ว่าการคอสเพลย์มันเป็นอย่างไร??

 

 

เจนแต่งคอสรินารี่เป็นครั้งแรกในงานโรงเรียนของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง

 

 

(ถ้าดูจากสภาพเอนทรี่ที่แล้วบางคนอาจจะรู้ค่ะ)

 

 

จากนั้นเพื่อนๆในห้องของเจนกับมาเอะมองว่ามันเป็น

 

 

เรื่องของคนที่อยากทำตัวเด่น

 

 

ต่อมาปลายม.1 มาเอะจังทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มอย่างแรง

 

 

เจนเข้าไปช่วยปลอบใจมาเอะจัง

 

 

กลายเป็นว่า

 

 

ตอนนั้นเราโดนแบนจากคนเกือบทั้งชั้น

 

 

ทั้งที่ที่จริงแล้ว80%ของคนทั้งหมดที่แบนเราไม่รู้เรื่องเลยว่าเริ่มทะเลาะเพราะอะไร

 

 

วิธีการคือคนใดคนหนึ่งในห้องของจินจะป่าวประกาศไปทั่วทั้งชั้น(ขอปิดชื่อมันไว้แต่กรูรู้ว่ามึงเป็นใคร)

 

 

ใส่ร้ายป้ายสีเรา

 

 

เราจะโดนด่าโดนว่าลับหลังอย่างไม่รู้เรื่อง

 

 

ในเว็บบอร์ดของโรงเรียน!!!หรือทุกๆที่ที่มันมีโอกาส!!!

 

 

และเมื่อรู้ตัวอีกทีก็ไม่มีคนรับเข้าเวลาทำงานกลุ่ม

 

 

ไม่มีคนสนใจ

 

 

โดนแกล้งและล้อตลอดเวลา

 

 

โรงเรียนเอกชนมันยังเป็นถึงขนาดนี้เลยเหรอวะ???

 

 

ขอปิดเหตุผลที่ทะเลาะไว้นะคะ

 

 

โดยความจริงแล้วจินเข้ากับคนง่ายเพื่อนเยอะแบบไม่ต้องแคร์สายตาคนพวกนั้น

 

 

จินเอาตัวรอดอย่างง่ายดายเพราะเพื่อนคอยช่วยปลอบ

 

 

แต่ตรงกันข้ามกับมาเอะจัง...

 

 

ตอนที่จินไม่ได้อยู่กับมาเอะ

 

 

มาเอะโดนคนกลุ่มนั้น(ไม่ขอเปิดเผยชื่อ)ล้อมแล้วรุมด่าว่าล้อเลียนหลายครั้ง

 

 

จินที่มารู้ที่หลังเลยได้แต่ปลอบไม่เคยเจอพวกนั้นจริงๆซักครั้ง

 

 

ในที่สุดหลังสอบเวลาปลายเทอมอันเลวร้ายผ่านพ้นไป...

 

 

แต่มันยังไม่จบ

 

 

 ม.2จินกับมาเอะแยกห้องกันแต่ห่างกันนิดเดียว

 

 

แล้วโรงเรียนของเรามักจะจัดงานคอสเพลย์เป็นประจำทุกปี

 

 

ตอนม.2จินกับมาเอะก็เข้าร่วม

 

 

ทุกอย่างดูราบรื่นดีตอนที่เราคอสกัน

 

 

เราสนุกกับการขึ้นแสดง

 

 

ตื่นเต้นที่จะได้แต่งเร็วๆ

 

 

แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นหลังการแสดงตอนที่เข้าไปในห้อง

 

 

เป็นเดือนๆที่มาเอะจังโดนเพื่อนทั้งห้องเรียกว่า

 

 

ไอคอสเพลย์

 

 

มันอาจจะฟังดูไม่หนักหนาสำหรับคนที่ได้ยิน

 

 

แต่ผิดถนัด

 

 

ตอนแรกจินก็ไม่คิดว่ามันจะรุนแรง

 

 

แต่ไอพวกนั้นเรียกมาเอะจังต่อหน้าจิน

 

 

เท่านั้นแหละจินจึงเข้าใจ

 

 

ว่ามันโคตรจะเจ็บ มันโคตรจะรู้สึก---(พิมไม่ได้เดี๋ยวโดนแบน)

 

 

จินไม่โดนหรอกนะ

 

 

แต่แค่เห็นก็อยากจะกระทืบไอพวกนี้แล้ว

 

 

ม.2พอใกล้สอบทุกอย่างก็จบ

 

 

แต่ม.3งานคอสที่จัดขึ้นก็มีสิ่งที่ทำให้จินโมโหมาก

 

 

ระหว่างการขึ้นไปให้สัมภาษณ์(ปีนั้นไม่มีการแสดง)

 

 

เพื่อนจินถ่ายรูปให้จินแล้วได้รูปนี้มา

 

 

Photobucket

 

 

มันเป็นรูปที่ติดมาโดยบังเอิญจริงๆ...

 

 

ขอโทษที่รู้สึกตัวช้าไป

 

 

รูปนี้อายุ 2 ปีแล้วนะ

 

 

 

 

นะ

 

 

 

 

นะ

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อร๊ายยยยยย

 

 

 

 

โง่แสรดเลยกรู...

 

 

คนที่จินวงสีแดงไว้เป็นหนึ่งในแกนนำเลยล่ะ...

 

 

(สำหรับจินนะแต่ถ้าใครที่ว่าเค้าไม่ผิดเขียนมาเลย)

 

 

(ถ้าเห็นบล็อกนี้อ่านมาถึงตรงนี้อ่านต่อไปเลยนะมึง)

 

 

กรูอุตสาเซนเซอหน้ามึงให้นะเว้ย

 

 

และแล้วตอนนี้ม.4แล้ว

 

 

นี่เป็นตัวอย่างบทสนทนาของเรากับมันในห้องแต่งตัว(ที่พี่ๆท่านอื่นก็แต่งตัวอยู่ด้วย)

 

 

A:เฮ้ยไอจินแกแต่งตัวไปงานศพเหรอวะ 555+

 

 

จิน:(ไม่ขำแต่ยิ้ม)ฮ่ะๆป่าวซะหน่อย

 

 

จินยุ่งอยู่กำลังแต่งหน้ามันก็พูดอย่างเงี้ย????

 

 

น่าเอาเลือดออกหัว

 

 

คือจินแต่งมิคุเวอชั่นWorld is mine

 

 

(สำหรับคนที่นึกไม่ออกก็ง่ายๆค่ะเสื้อขาวกับกระโปรงดำ)

 

 

แล้วระหว่างที่ขึ้นแสดงAก็เป็นแกนนำในการตะโกนเช่น วิดวิ๊ว ไอคอสเพลย์ บลาๆ

 

 

พูดตรงๆเลยนะ

 

 

พี่ๆหลายคนกับเพื่อนๆไม่พอใจคนนี้มาก

 

 

จินชอบนิสัยเค้าที่เค้าเป็นคนไม่ลำเอียงเคยช่วยเหลือเป็นเพื่อนมาเอะจัง

 

 

ตอนที่มาเอะอยู่ม.1เค้าก็ช่วยลบกระทู้เน่าๆที่ใส่ร้ายป้ายสีมาเอะหรือจิน

 

 

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยนเป็นเรื่องจริง

 

 

เราจะไม่โกรธแบบนี้คงไม่ได้แล้วล่ะ

 

 

ชมรมปีนี้ตอนที่เลือกเข้าชมรมก็เล่นเอาแทบตายเหมือนกัน

 

 

มีที่ไหนเพื่อนที่ไม่มีชมรมอยู่พอได้ชมรมผลักไสไล่ส่งเค้าออกมาทั้งทางสายตาและคำพูด

 

 

โคตรเพื่อนเลยว่ะ

 

 

แต่อาทิตย์ก่อนสอบก็มีเรื่องดีๆเหมือนกัน...

 

 

ตอนที่นั่งรถไฟฟ้ากลับบ้าน

 

 

จินเห็นเพื่อนที่อยู่ชมรมถ่ายรูป(ย้ายออกมาจากชมรมนรกนั่นแล้ว)

 

 

เค้านั่งขบวนเดียวกันเลยเดินเข้าไปคุยด้วย

 

 

เพื่อนคนนี้เค้าถามว่าคอสเพลย์น่ะเป็นยังไง?

 

 

ชอบเพราะอะไร?

 

 

ตัดชุดยังไงแพงมั้ย?

 

 

แล้วก็ทำไมถึงรู้จักคอสเพลย์เหรอ?

 

 

เค้าพูดถามด้วยความอยากรู้

 

 

 

 

 

ซึ่งนั่นเป็นคำถามที่เลเยอร์ทุกท่านอยากตอบ

 

อยากบอกให้เข้าใจ

 

 

 

จินเลยตอบแล้วก็คุยกับเค้า

 

 

ดีใจมากที่อย่างน้อยยังมีคนอยากรู้ถึงความเป็นมา

 

 

พยายามที่จะเข้าใจ

 

 

เพราะส่วนใหญ่พอจินคอสเพลย์เสร็จวันนั้นเข้าห้องเรียนเพื่อนในห้องทุกคนก็จะร้องโห่ฮิ้วต้อนรับ

 

 

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราอยากได้นะ

 

 

สิ่งที่อยากได้เวลาแต่งคอสเสร็จคือ

 

 

 

เพื่อนถามว่าคอสเพลย์คืออะไร?

 

 

 

ไม่ได้อย่างเด่นดังนะ

 

 

แล้วก็คนที่ชอบนั่งอยู่หน้าๆหรือเดินมาใกล้ๆเพื่อขอถ่ายรูปเวลาเราคอส

 

 

ไม่ใช่เพื่อนจินหรอกนะ

 

 

แต่เป็นไอตัวดีที่ล้อจิน ทำร้ายมาเอะ

 

พอได้รูปเสร็จแมร่งก็หัวเราะ

 

หัวเราะอะไรวะ มีอะไรน่าขำเหรอไง

 

 

สุดท้ายนี้เราขอฝากบอกคนที่อ่านบล็อกนี้ว่า

 

 

คอมเม้นมาได้เลยค่ะ

 

 

ถ้าคิดว่าจินด่ารุนแรงน้อยไปหรือด่ามากไป

 

 

เขียนมาเลยค่ะ

 

 

เพราะงานนี้มันอักอั้นมานานแล้ว

 

 

ไม่อยากจะพูดว่า

 

 

4 ปีที่คอสมาที่โรงเรียนนี้ไม่มีปีไหนที่ไม่มีปัญหาเลย(ของมาเอะคงหลายปีแล้วนะคะ)

 

 

ปัญหาหลักคือเด็กนักเรียนที่เห็นคนคอสแล้วหัวเราะแล้วหมั่นไส้

 

 

ขอให้ได้หัวเราะให้เราเห็นเหอะ

 

 

ขอให้กูได้ล้อได้ตะโกนเรียกชื่อมึงหน่อยเหอะ

 

 

ขอใ